[صفحه اصلی ]   [ English ]   مشاهده مقالات :: - 1392/3/11 - جلد:۱۵ - شماره:۲ - 2013/06/1 - Volume:۱۵ - Number:۲ :: زبان مقاله منتشر شده عنوان انگلیسی Protective effect of silymarin on learning and memory deficiency in streptozotocin-diabetic Rats عنوان فارسی اثر حفاظتی سيلی‌مارين بر نقص ايجاد شده در حافظه و يادگيری موش صحرايی ديابتی شده با استرپتوزوتوسين عنوان مختصر کد مقاله (doi) موضوعات مقاله منتشر شده Physiology - Pharmacology نوع مقاله منتشر شده Experimental Study چکیده انگلیسی مقاله Background and Objective: Diabetes mellitus cause learning, memory and cognitive skills disorders in the long term. This study was conducted to determine the protective effect of silymarin on the learning and memory deficiency in streptozotocin-diabetic rats. Materials and Methods: This experimental study was conducted on 40 male Wistar rats weighing 240-300 grams. The rats were randomly allocated into 5 groups: control, silymarin -treated control (100 mg/kg), diabetic, and two silymarin -treated diabetic groups (50 and 100 mg/kg). Silymarin was daily administered (i.p. and daily) ten days after streptozotocin injection for 4 weeks. Finally, initial (acquisition index) and step-through latencies (retention and recall index) were measured using passive avoidance test and alternation behavior percentage as an index of spatial memory was determined using Y maze. The level of malondialdehyde in the homogenate hippocampal tissue of the animals brains was measured. Data were analyzed using Sigma Stat-3.5, one-way and two-way ANOVA, Tukey, and Kruskall-Wallis tests. Results: A significant reduction of STL was observed in diabetic (P<0.01) and silymarin-treated (50mg/kg) diabetic (P<0.05) groups and this parameter was significantly higher in diabetic group receiving a high dose of silymarin compared to diabetic group (P<0.05). Meanwhile, alternation percentage in diabetic animals was significantly lower than control group (P<0.05) and this index did not show a significant difference in silymarin-treated diabetic groups in comparison with diabetic group. In diabetic rats, there was a significant increase in the tissue level of malondialdehyde (P<0.05) and silymarin treatment with dosage of (100 mg/kg) significantly reduced the level of MDA (P<0.05). Conclusion: This study showed that although long-term administration of silymarin at a high dose (100 mg/kg) affects the ability to store data in memory and to recall it in diabetic animals in passive avoidance test, it does not improve short-term spatial memory in diabetic animals. The beneficial effects of silymarin may be via attenuation of lipid peroxidation in hippocampus tissue. چکیده فارسی مقاله زمينه و هدف : ديابت قندی در درازمدت با اختلالاتی در يادگيری، حافظه و شناخت همراه است. اين مطالعه به منظور تعيين اثر حفاظتی سيلی‌مارين بر نقص ايجاد شده در حافظه و يادگيری موش صحرايی ديابتی شده با استرپتوزوتوسين انجام شد. روش بررسی : اين مطالعه تجربی روی 40 سر موش صحرايی نر نژاد ويستار در محدوده وزنی 300-240gr انجام شد. موش‌ها به صورت تصادفی به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تيمار با سيلی‌مارين (100 mg/kg)، ديابتی و دو گروه ديابتی تحت درمان با سيلی‌مارين (50, 100 mg/kg) تقسيم شدند. سيلی‌مارين 10 روز پس از تزريق استرپتوزوتوسين به مدت 4 هفته (داخل صفاقی و روزانه) تجويز شد. در پايان، تأخير اوليه (شاخص اکتساب) و تأخير در حين عبور (شاخص نگهداری و به يادآوری) در آزمون اجتنابی غيرفعال و درصد رفتار تناوب به‌عنوان شاخص حافظه فضايی با استفاده از ماز Y تعيين گرديد. همچنين ميزان مالون‌دی‌آلدئيد بافت هيپوکامپ مغز حيوانات تعيين شد. داده‌ها با استفاده از برنامه سيگما استات نسخه 3.5 و آزمون‌های آماری ANOVA يک‌طرفه و دوطرفه، Tukey و کروسکال‌واليس تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها : کاهش معنی‌دار تأخير در حين عبور موش‌های ديابتی (P<0.01) و ديابتی تحت تيمار با دوز 50 ميلی‌گرم بر کيلوگرم سيلی‌مارين (P<0.05) در پايان کار مشاهده گرديد و اين پارامتر به‌طور معنی‌دار در گروه ديابتی تحت تيمار با دوز بالای سيلی‌مارين بيشتر از گروه ديابتی بود (P<0.05). به‌علاوه درصد تناوب در حيوانات ديابتی به‌طور معنی‌دار کمتر از گروه کنترل بود (P<0.05) و اين پارامتر در گروه‌های ديابتی تحت تيمار با سيلی‌مارين تفاوت معنی‌دار در مقايسه با گروه ديابتی نشان نداد. همچنين موش‌های ديابتی افزايش معنی‌دار در سطح بافتی مالون‌دی‌آلدئيد نشان دادند (P<0.05) و درمان با سيلی‌مارين با دوز بالا (100 mg/kg) ميزان مالون‌دی‌آلدئيد را به صورت معنی‌دار کاهش داد (P<0.05). نتيجه‌گيری : اين مطالعه نشان داد که هرچند تجويز دراز مدت سيلی‌مارين با دوز 100 ميلی‌گرم بر کيلوگرم بر توانايی نگهداری اطلاعات در انبار حافظه و به يادآوری آنها در حيوانات ديابتی در آزمون اجتنابی غيرفعال اثر دارد؛ ولی موجب بهبود حافظه فضايی کوتاه‌مدت در حيوانات ديابتی نمی‌گردد و احتمالاً سودمند اين ماده از طريق کاهش پراکسيداسيون ليپيدی در بافت هيپوکامپ اعمال می‌شود. کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Silymarin, Learning, Memory, Diabetes Mellitus, Streptozotocin, Lipid peroxidation کلیدواژه‌های فارسی مقاله سيلي‌مارين ، يادگيري ، حافظه ، ديابت قندي ، استرپتوزوتوسين ، پراکسيداسيون ليپيدي صفحه آغاز مقاله در نشریه ۳۵ صفحه پایان مقاله در نشریه ۴۱ نشانی اینترنتی http://www.goums.ac.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-1-663&slc_lang=fa&sid=fa فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است نویسندگان مقاله 6454---6455---6456---6457--- برای برگشت به بخش مقاله‌های منتشر شده اینجا را کلیک كنید. Persian site map - English site map - Created in 0.11 seconds with 16 queries by YEKTAWEB 4774